Eerste hulp bij…?
Het is precies 15 jaar geleden. Mijn zoon was nog een baby. En ik realiseerde me ineens: als er écht iets met hem gebeurt en een pleister niet genoeg is, dan weet ik niet wat ik moet doen. Bewust onbekwaam dus.
Ik schreef me in voor een EHBO-opleiding. Elke maandagavond oefenen met verbanden, protocollen en de AED. Daarna volgde ook nog EHBO voor kinderen.
Met een diploma ‘Kei in Verbinden’ 😅op zak vond ik het zonde om daar op mijn werk niets mee te doen. Dus meldde ik me aan voor de BHV. Zoals dat vaker gaat met dit soort rollen, werd ik al snel ploegleider. En in de buurt sloot ik me aan bij Hartslag.nu.
Hûh? Zaag in de hand?
Thuis heb ik mijn EHBO-vaardigheden gelukkig weinig hoeven inzetten voor mijn kinderen. Behalve bij mijn prematuur geboren dochter, die zich regelmatig verslikte. Op de kop boven de gootsteen en een paar stevige tikken op haar rug deden telkens wonderen (nee, je hoeft geen melding te doen bij Veilig Thuis, het was levensreddend handelen 😉).
Op mijn werk gebeurde het vaker. Oproepen binnen en buiten het gebouw. Reanimaties in de buurt. Een kind met een arm tussen de fietsspaken. En ook thuis kwam er een keer een serieuze situatie voorbij: mijn man zaagde op een zaterdagavond in zijn hand. 112 bellen en hup naar de spoedeisende hulp: gelukkig is alles goed hersteld.
Veiligheid staat op één, ook in teams
Afgelopen zaterdag volgde ik weer de jaarlijkse herhalingstraining bij het enthousiaste instructeurskoppel van de EHBO-vereniging.
Les één bij EHBO is: denk aan je eigen veiligheid. Ook als de drang om te helpen groot is.
En precies daar begint het voor mij ook als teamcoach.
In teams waar het schuurt, ontbreekt vaak die basisveiligheid. Teamleden praten eerder over elkaar dan met elkaar. Spannende gesprekken worden vermeden. En zolang dat zo is, stokt de ontwikkeling.
Daarom start ik altijd met het bouwen aan openheid, kwetsbaarheid en onderling vertrouwen.
Wat er daarna kan ontstaan, voelt bijna magisch. Het gaat dan als vanzelf.
Soms is het ‘brandjes blussen’ en soms voelt het als ‘reanimeren’ van het team.
Hoe zit dat in jouw team?
- Heb je het gevoel dat je continu aan het bijsturen bent, maar niets beweegt?
- Weet je niet meer waar je moet beginnen?
- Vraag je je af hoe lang dit nog vol te houden is?
- Kortom: heb je soms de neiging om 112 te bellen?
Hiervoor heb ik een Teamveiligheid scan ontwikkeld
Wat je ontdekt met de Teamveiligheid scan:
- De 5 onzichtbare patronen waarin teams vastlopen
- Waarom ‘geen conflict’ géén teken van veiligheid is
- Eén krachtige vraag die het echte gesprek opent
